174 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( كه در آن به شنوندگان اندرز داده بفضائل خود اشاره مى فرمايد ) : ( 1 ) آهاى كسانى كه ( از قيامت و حساب و باز پرسى ) غافل بوده و از ايشان غافل نيستند ( چون گفتار و كردار در صحيفهء اعمال بدون كم و زياد ضبط مىشود ، پس از خواب غفلت بيدار شده عمر خود را بيهوده بسر نرسانيد ) و اى كسانى كه ( بر اثر فريب دنيا اوامر و نواهى خداوند سبحان را ) رها كرده و ( به زودى دارائى و زينت و آرايش دنيا و آنچه به آن دل بسته‌اند ) از ايشان خواهند گرفت ، چگونه است كه شما را مى بينم از خدا دورى گزيده و رو به غير او آورده دوستى نموده‌ايد ( 2 ) شما مانند چهار پايانيد كه چوپان آنها را برده است به طرف چراگاه و با آميز و آبشخور درد انگيز ( نمى دانند آنها را به كجا مى برند ) كه چون گوسفندى مانند كه آنها را به جهت آماده كردن براى كاردها ( سر بريدن ) علف مى دهند ، نمى داند چه خيالى برايش دارند كه با آن نيكوئى كرده پرورشش مى دهند ، روزش را روزگار و كارش را سير شدن مى پندارد ( از پايان كار غافل بوده نظرى جز بروز حاضر و مقصودى جز خوردن ندارد ، در صورتى كه صاحبش را از فربه نمودن آن مقصود ديگرى است ، و چوپان نفس اماّره شما را به چراگاه دنياى پر از درد و گرفتارى برده و به زينت و آرايش نابود شدنى آن فريفته از عاقبت كار بى خبر ، مى پنداريد هميشه در اينجا خواهيد ماند ) ( 3 ) سوگند به خدا اگر بخواهم خبر دهم هر مردى از شما را كه از كجا آمده و به كجا مى رود و جميع احوال او را بيان كنم مى توانم ، ولى مى ترسم در بارهء من به رسول خدا ، صلّى اللّه عليه و آله كافر شويد ( مرا بر او برتر دانيد با اينكه من آنچه از گذشته و آينده و حال خبر دهم از آن حضرت آموخته‌ام ) ( 4 ) آگاه باشيد من بخواصّ اصحاب خود كه كفر و غلوّ در او راه نخواهد يافت اين اخبار را خواهم رساند ، و سوگند به خدا كه پيغمبر اكرم را بحقّ و راستى فرستاده و او را بر خلائق برگزيده ( اين سخن را ) نمى گويم مگر براستى ، ( 5 ) و آن حضرت همهء اين اخبار و تباه شدن آنكه هلاك مى گردد ( به عذاب گرفتار مىشود ) و رهائى آنكه نجات مى يابد ( جايش بهشت خواهد بود ) و عاقبت امر خلافت را به من خبر داده است ، و چيزى باقى نگذاشته كه بر سرم بگذرد مگر آنكه آن را در دو گوشم فرو برده و به من رسانيده ( خلاصه مرا به گذشته و حال و آينده خبر داده است ) . ( 6 ) اى مردم ، سوگند به خدا شما را به طاعتى ترغيب نمى كنم مگر آنكه به آن از شما پيشى مى گيرم و شما را از معصيتى منع نمى كنم مگر آنكه پيش از شما از آن باز مى ايستم ( زيرا امر بمعروف بعد از انجام آن و نهى از منكر